Το τέλος της κρίσης. Επιστροφή στην εμπιστοσύνη.

Ακούω από ανώνυμους ανθρώπων όλων των κομμάτων να λένε:

Οι παλαιοί ήταν αληθινοί πολιτικοί. Οι σημερινοί τα βρήκαν όλα έτοιμα.

Είναι παράξενο να λέει ένας ψηφοφόρος του Πασόκ ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν αληθινός πολιτικός και ένας ψηφοφόρος της ΝΔ ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν επίσης αληθινός πολιτικός. 30 χρόνια πριν αυτό ήταν αδιανόητο.

Τα παλιά χρόνια η αντίθεση ήταν ανάμεσα στον αριστερό και τον δεξιό πολιτικό. Σήμερα η αντίθεση είναι ανάμεσα στον παλαιό και στον καινούριο πολιτικό.

Πώς γίνεται και νοσταλγούμε τους ηγέτες του παρελθόντος;

Όπως γίνεται να νοσταλγούμε και άλλα πράγματα του παρελθόντος:

  1. Παλιά τα σπίτια ήταν ψηλοτάβανα. Τώρα είναι κλουβιά.
  2. Παλιά τα τρόφιμα ήταν αγνά. Σήμερα είναι γεμάτα φυτοφάρμακα.
  3. Παλιά τα τσιγάρα είχαν καθαρό καπνό. Σήμερα είναι γεμάτα χημικές ουσίες.

Φαίνεται πως αναγνωρίζουμε στο παρελθόν κάτι που λείπει από το σήμερα:

Την αυθεντικότητα.

Το ίδιο είναι και με τους πολιτικούς. Μπορεί να διαφωνούσαμε με την πολιτική τους. Αλλά τους αναγνωρίζαμε την αυθεντικότητα. Τους σημερινούς τους βλέπουμε όπως τα μεταλλαγμένα τρόφιμα. Τεράστια σε μέγεθος αλλά χωρίς γεύση.

Ο ηγέτης που θα μας βγάλει από την κρίση δεν θα στηρίζει την αξία του:

  1. Ούτε στο facebook
  2. Ούτε στο politically correct.
  3. Ούτε στο μεταπτυχιακό του.

Θα στηρίζει την αξία του στο να κουνάς καταφατικά το κεφάλι όταν σου μιλάει. Δηλαδή στην εμπιστοσύνη που θα σου εμπνέει όταν τον ακούς.

Back to Top
Threesome