Να μιλήσει ο πολιτικός Νέα Πολιτικά. Όχι Αρχαία Πολιτικά.

Κάποτε ο κόσμος που έβλεπε τον πολιτικό στην τηλεόραση ή τον άκουγε από το μπαλκόνι, καταλάβαινε τι εννοούσε όταν έλεγε:

  1.  Αλλαγή (καταλάβαινε: θα βρεις δουλειά κι ας είσαι αριστερός).
  2. Δημοκρατία (καταλάβαινε: κυβέρνηση θα γίνει το κόμμα που θα έρθει πρώτο).
  3. Κοινωνικό κράτος (καταλάβαινε: στο νοσοκομείο δεν θα πληρώσεις).

Έτσι εμπιστευόταν τον πολιτικό. Κι ας μην είχε:

  • Σπίτι.
  • Εξοχικό.
  • Αυτοκίνητο.

Σήμερα όταν ακούει τον πολιτικό δεν καταλαβαίνει τι του λέει. Έτσι νομίζει ότι τον κοροϊδεύει:

Πρώτη φορά Αριστερά (καταλαβαίνει: ήθελα απλά να γίνω πρωθυπουργός).

Επανεκκίνηση της οικονομίας (καταλαβαίνει: θα συνεχιστεί η κρίση).

Συμφωνία Αλήθειας (καταλαβαίνει: θα απολυθούν δημόσιοι υπάλληλοι).

Έτσι δεν εμπιστεύεται τον πολιτικό κι ας έχει:

  1. 1 σπίτι να μείνει και 1 να νοικιάζει για εισόδημα.
  2. Εξοχικό και στο χωριό του συζύγου και στο χωριό της συζύγου.
  3. 2 αυτοκίνητα.

Οι Έλληνες δεν εμπιστεύονται τους πολιτικούς γιατί οι πολιτικοί μιλάνε Αρχαία Πολιτικά.
Ενώ οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να ακούσουν τον πολιτικό να μιλάει τη γλώσσα που μιλάνε οι ίδιοι οι άνθρωποι μεταξύ τους ΣΗΜΕΡΑ. Τα Νέα Πολιτικά.

Νέα Πολιτικά είναι:

  1. Πληρώσαμε την 4 δόση του χρέους.
  2. Ο φόρος στα τσιγάρα θα πάει στα νοσοκομεία.
  3. Θέλω να κάνετε υπομονή για 2 ακόμη χρόνια.

Οι πολιτικοί δεν χρειάζονται image makers.

Χρειάζονται απλές λέξεις.

Στις απλές λέξεις κατοικεί η εμπιστοσύνη. Και η «κόρη της», η ψήφος.

Back to Top
Threesome